Osoby, które nie znają baseballu, zadziwia najczęściej to, jak można "taką małą pałką trafić w taką małą piłkę". Dla tych, którzy przeżyli czy też przeżywają swoją przygodę z baseballem, jest to coś oczywistego - kluczem do sukcesu jest duża liczby powtórzeń (dotyczy to zresztą każdego elementu naszego sportu). Bardzo łatwo nauczyć się trafiać w piłkę, gdy mamy maszynę, która serwuje nam piłki o niemal tej samej prędkości i niemal tej samej trajektorii lotu.

Samo trafienie w piłkę to jednak pryszcz. Zanim dojdzie do odbicia, trzeba podjąć szereg decyzji - przede wszystkim decyzję o tym, czy odbijać, czy nie? A jeżeli już podejmie się decyzję o odbijaniu, trzeba również zadecydować, w którym miejscu będzie się odbijać, kiedy rozpocznie się zamach i jaki to będzie zamach (mając na uwadze, iż pałkarz dąży do wybicia piłki właściwym fragmentem pałki i pod odpowiednim kątem). I na to wszystko pałkarz ma zaledwie ułamki sekundy... No właśnie, a ile konkretnie?

Jest to wbrew pozorom bardzo skomplikowane zagadnienie, jednak aby nie przynudzać, postaramy się maksymalnie uprościć model. Zajmiemy się zwykłą, prostą piłką, trajektorię lotu której uprościmy do linii prostej o stałej wysokości nad ziemią.

Odległość pomiędzy deską miotacza a wierzchołkiem bazy domowej wynosi 18,39 m. Aby móc podjąć decyzję o zamachu, pałkarz musi widzieć narzuconą piłkę - to oczywiste. Żaden miotacz nie rzuca jednak piłki, mając rękę na wysokości deski miotacza. A dopiero po wypuszczeniu piłki z ręki pałkarz może ją zacząć obserwować, a jego mózg - gromadzić i przetwarzać informacje. Analizując zdjęcia z naszej ligi możemy śmiało przyjąć, iż dobry miotacz skraca odległość do bazy domowej dzięki wykrokowi oraz wyciągnięciu rzucającego ramienia o odległość w przybliżeniu równą swojemu wzrostowi. Średni wzrost polaka wynosi 177,5 cm (źródło).

Z drugiej strony musimy ustalić, w którym miejscu następuje zamach. Załóżmy zatem, iż nasz modelowy pałkarz stoi w środku stanowiska pałkarza (batterbox), a odbicie następuje nad najdłuższą krawędzią bazy domowej. Zgodnie z oficjalnymi "Przepisami gry w baseball" baza domowa ma długość i szerokość równą 42,5 cm.

Dodając do siebie średni wzrost Polaka i długość bazy domowej i pomniejszając o tę sumę odległość od deski do wierzchołka "domu", otrzymujemy odległość 16,19 m. Jest to odległość, jaką pokonuje piłka od momentu wypuszczenia z dłoni miotacza - a zatem od kiedy zaczyna się proces podejmowania decyzji - do kontaktu z pałką, tj. do wyniku podjętej decyzji.

Niestety, nie mamy rzetelnych danych na temat prędkości narzutu polskich miotaczy, przeglądając jednak nasze forum, można znaleźć szczątkowe informacje. Za najbardziej wiarygodną uznaliśmy post Braszki z 8.06.2009 w temacie "Szybkość miotacza" - jako prędkość w naszym modelu obierzemy właśnie 136 km/h. Po przeliczeniu na m/s otrzymujemy wartość 37,(7) m/s.

Po podstawieniu uzyskanych danych do znanego wszystkim wzoru łatwo obliczyć, iż piłka lecąca z prędkością 136 km/h pokonuje dystans 16,19 m w czasie 428,56 milisekundy (ms).

Niewiele, prawda? Na tym jednak nie koniec. Przedstawiony czas obejmuje lot piłki od momentu wypuszczenia jej z dłoni przez miotacza aż do jej kontaktu z pałką. Pałkarz nie ma jednak luksusu wykorzystania całego tego czasu na podjęcie decyzji - należy pamiętać, iż wykonanie zamachu również musi trochę trwać... Pytanie brzmi: jak długo? Tutaj niezwykle pomocna okazuje się książka The physics of baseball autorstwa dra Roberta K. Adaira, według której czas modelowego zamachu, którego prędkość w momencie kontaktu z piłką wynosi 114,2 km/h, to 150 ms.

Pozostało zatem ostatnie działanie - odejmując czas zamachu od czasu lotu piłki wychodzi nam 278,56 ms, czyli w przybliżeniu 1/4 sekundy! To właśnie tyle czasu ma pałkarz na "namierzenie" piłki, rozpoznanie jej lotu i podjęcie decyzji o tym, czy próbować ją odbić, czy też nie.